Gatunek-Taltos
Tak naprawdę nie wiadomo czy mamy tu do czynienia z gatunkiem czy rasą.
Środowisko
- Taltosowie to odrębny gatunek człowieka, który wykształcił się tylko jednym miejscu na Ziemi; tropikalnej wyspie na Morzu Północnym, która zatonęła w wyniku kataklizmu. Stąd naturalny jest dla nich ciepły i wilgotny klimat. Po przymusowej emigracji na Wyspy Brytyjskie, wielu Taltosów wyginęło z powodu ostrego i zimnego klimatu, jednak dużej części plemienia udało się przystosować (historię Taltosów bliżej poznasz TU) |
Fizjonomia
Wygląd ogólny: Taltosowie to rasa gigantów, charakteryzująca się wysokim wzrostem (samce - ponad 2 m. wysokości, samice - 1, 80 m.), smukłą budową ciała, nieproporcjonalnie dużymi w stosunku do reszty ciała dłońmi i stopami, długą szyją, długimi palcami u stóp i dłoni, wąskimi uszami i gęstymi, grubymi włosami. Taltosowie wyróżniają się ponad to wyjątkowo dużą objętością mózgu i podobną do niemowlęcej budową czaszki. Poza tymi cechami nie różnią się w wyglądzie zewnętrznym od ludzi. Ciało Taltosów wydziela charakterystyczną woń, stymulującą erotyczne pobudzenie, łatwo się regeneruje, a wszelkie zranienia szybko się goją i zabliźniają, stąd Taltosowie są w stanie przetrwać wiele kataklizmów.
|
Funkcje życiowe
Długość życia: Taltosowie są długowieczni, ale nie nieśmiertelni. Najstarszy Taltos przetrwał na ziemi ok. 6000 lat. Trudno jednak ustalić ich wiek na podstawie samego wglądu, gdyż młodziki nie różnią się od osobników dojrzałych ani od starców. Bardzo starzy lub wyniszczeni (np. porodami) Taltosowie charakteryzują się siwiejącymi włosami, utratą typowego zapachu i cieńszą skórą, a samice bezpłodnością.
Odżywianie: Mogą odżywiać się wszystkim, podobnie jak ludzie, ale preferują mleko i jego przetwory.
Rozmnażanie: Taltosowie są gatunkiem niezwykle płodnym i każde zbliżenie między przedstawicielami dwóch płci kończy się poczęciem dziecka. Do narodzin dochodzi w kilka chwil po zapłodnieniu, a niemowlę osiąga wzrost ok. metra wysokości, i fizycznie jest w pełni rozwinięte i gotowe do samodzielnego życia. Od początku potrafi też mówić i komunikować się z otoczeniem. Swój pełny wzrost i dojrzałość płciową osiąga w przeciągu kilku godzin od narodzin.
Taltosowie rozwijają się już łonie matki, gdzie mają zdolność komunikowania się w myślach z otoczeniem, a także posiadają tzw. 'łańcuch pamięci' - patrz niżej.
Taltosowie i ludzie nie mogą rozmnażać się między sobą. U samic taltosów współżycie z człowiekiem kończy się poronieniem, u kobiet powoduje zaś śmierć w wyniku krwotoku z narządów płciowych. Jednak niektórzy ludzie, wyposażeni w specyficzny garnitur chromosomów tzw. 'wielką heliksę' są w stanie rozmnażać się z Taltosami (patrz przypadek Rowan i Lashera). Ciąża trwa wtedy ok. 3 miesięcy, choć może być przyspieszona, jeżeli matka komunikuje się z dzieckiem w jej łonie. Podobnie dwoje ludzi z 'wielką heliksą' może powołać do życia Taltosa (patrz przypadek Rowan i Michaela oraz Michaela i Mony). Ciąża trwa wówczas ok. 4-5 miesięcy i podobnie może zostać przyspieszona, jeśli matka dba o mentalny rozwój dziecka, poprzez rozmowę. Taltosowie mogą rozmnażać się również z karzełkami - genetycznie zdegenerowanym gatunkiem człowieka. Owocem zbliżenia jest wówczas w pełni rozwinięty Taltos, który rodzi się w kilka chwil po zapłodnieniu.
Dla samic Taltosów ciąża i poród są bardzo wyniszczające i prowadzą do przedwczesnej śmierci, więc samica może zazwyczaj dać życie najwyżej pięciu potomkom.
Głos i język Taltosowie mają niezwykle śpiewny ton głosu, potrafią też mówić z zadziwiająca szybkością, przez co ich mowa przypomina świergot ptaków lub nucenie piosenek. Oprócz tego są w stanie komunikować się za pomocą myśli.
Pamięć Mają pamięć doskonałą, której nie tracą nawet w późnym wieku. Pamięć Taltosów zaczyna się w momencie zapłodnienia i obejmuje całą wiedzę na temat gatunku, od jego początków poprzez wszystkie pokolenia tzw. 'łańcuch pamięci'. Stąd Taltosowie są od początku swojego istnienia świadomi swojej przeszłości, historii, kultury i obyczajów. Dlatego też przez stulecia ich cywilizacja nie wykształciła pisma, które przejęli dopiero w latach kryzysu tego gatunku, od ludzi.
Choroby Taltosowie mają niezwykle silny system immunologiczny, który pozwala im obronić się przed większością chorób, dotykających ludzi.
Śmierć Umierają w wyniku wypadków, zdarzeń losowych, można je także łatwo zabić np. poprzez spalenie ciała, zatrucie organizmu lub uszkodzenie mózgu. Raczej nie umierają w wyniku starości.
|
Charakter i życie społeczne
Cechy charakteru: Taltosowie są z natury łagodnie usposobioną, miłującą wolność i pokój rasą. Myślą niezwykle racjonalnie, są praktyczni i mają kłopoty ze zrozumieniem pojęć abstrakcyjnych np. wyobrażeniem czasu. Bardzo skupiają się na detalach, rzeczach uporządkowanych, powtarzalnych, harmonijnych i rytmicznych. Są bardzo prostolinijni, naiwni i dziecinni. Lubią muzykę, wolną miłość i zabawę. Nie są agresywni, ale niezwykle uparci.
Muzyka, taniec i śpiew: Taltosowie uwielbiają tańczyć, formując wielkie kręgi, śpiewać i nucić, a także szybko wpadają w trans pod wpływem muzyki. Stąd przy pomocy dźwięków łatwo je kontrolować.
Zachowania seksualne : Jest to rasa, która lubi seks, jak przysłowiowy 'koń owies', stąd połowa ich rytuałów, obrzędów plemiennych i tradycji ma seksualne zaplecze. Sam akt rozmnażania otoczony był swoistym kultem i powiązany z rytuałem. Taltosowie są z reguły poligamiczni, nie ma wśród nich małżeństw, są także z natury biseksualni. W seksie liczy się dla nich przede wszystkich przyjemność, niż emocje. W społeczeństwie Taltosów panowała pełna swoboda obyczajowa i nie znane było pojęcie wstydu.
Kultura: Kultura Taltosów jest dość prosta, oparta na przekazie ustnym tradycji, oraz na 'łańcuchu pamięci'. Bardzo rozwinęły się u nich przeróżne formy muzyczno- taneczne. Z późniejszego okresu historii przetrwały ich kamienne, koncentryczne budowle jak np. w Stonehenge na równinie Salisbury czy hieroglify piktyjskie. Kultura Taltosów nie jest kulturą przemocy, a raczej pogonią za przyjemnościami życia.
Religia: Taltosowie nie byli plemieniem religijnym, chociaż zachowały się wśród nich szczątki pierwotnych systemów religijnych; wiara w bóstwa androgyniczne albo w dualizm świata, który uosabiał Dobry i Zły Bóg. Tym, co zbliżało je najbardziej do pojęcia boskości był akt kopulacji i narodzin. Przyjęcie katolicyzmu przez Ashlara (zobacz też Wypadki) to ludzki, a zatem obcy, element w ich kulturze.
|
|